Kaktüsün kuraklığa dayanması yalnız gövdesindeki su deposundan gelmez; suyu hızla toplama, kaybı sınırlama ve metabolizmayı geceye kaydırma özellikleri birlikte çalışır.
Şişebilen gövde
Etli gövde su tutan dokular içerir ve yağıştan sonra hacmini artırabilir. Kaburgalı yapı, yüzey çatlamadan genişlemeye ve kuraklıkta büzülmeye olanak verir.
Kalın mumsu kutikula buharlaşmayı sınırlar. Birçok kaktüste fotosentez görevini yaprak yerine yeşil gövde üstlenir.
Diken ve kök
Dikenler değişime uğramış yapraklardır; gölgeleme, hava akımını azaltma ve otçullara karşı savunma sağlar. İnce tüy benzeri dikenler bazı türlerde nem toplamaya katkı verebilir.
Yüzeye yakın ve geniş yayılan kökler kısa yağışın suyunu hızla emer. Bazı türler daha derin kaynaklara ulaşan kökler de geliştirir.
Gece açılan gözenekler
CAM fotosentezi kullanan kaktüsler yaprak gözeneklerini çoğunlukla serin gecede açıp karbondioksiti geçici bileşiklerde depolar. Gündüz gözenekler kapalıyken bu karbon kullanılır.
Bu yöntem su kaybını azaltır ama karbon alımını ve büyüme hızını sınırlayabilir. Bütün sukulentler kaktüs, bütün kaktüsler de aynı habitatta değildir.
Bu içerik hazırlanırken yararlanılan kaynaklar
Dış kaynaklar yalnızca olguları doğrulamak için kullanıldı; metin AnındaBul için sıfırdan yazıldı.